Bu yıl Ramazan bana Filistin’den, kalbe dokunan bir ışık mesajı gibi geliyor; ruhun kapılarını nazikçe çalıyor, sanki kalp atışlarının arasına gizlenmiş özlemi biliyormuş gibi. 17 Şubat 2026 gün batımıyla burada ilk gecesi başlıyor ve 18 Şubat sabahı, sabrın ve duaların hikâyelerini taşıyan bu topraklarda ilk oruç günü olarak doğuyor. Ezanın sesi sokaklarda yankılanırken, sanki kalbin duvarlarına yazılan bir barış şiiri gibi hissediliyor; akşam ise ruhun içine süzülen bir ışık gibi huzurla doluyor.

Bir klinik eczacı olarak, şifayı her zaman bilimin ayrıntılarında aradım; fakat bu ayda huzurun kendisinin bir ilaca dönüştüğünü, duanın ise kalbin derinliklerine sessizce ulaşan umut nefesleri gibi yükseldiğini keşfediyorum. Seherden önce yayılan kahve kokusu ve sahurun yeni başlangıçları hatırlatan fısıltısı arasında, ruhum günlerini sükûnetin ritmine göre yeniden düzenliyor.

Üç yıl boyunca Ramazan’ı Türkiye’de yaşadım… ve bu yıl özellikle hilal sizlere bizden bir gün sonra geliyor; biz 18 Şubat’ta oruç tutarken, sizin ilk oruç gününüz 19 Şubat sabahı başlıyor. Sanki özlem bana başlangıcı iki kez hissetme fırsatı veriyor. Türk arkadaşlarımla sahura uyanır, imsak öncesinin o sıcak anlarını paylaşırdık; kahkahalarımız fincan seslerine karışır, sohbetlerimiz taze ekmek ve sıcak çay kokusuyla iç içe geçerdi. Ezanı kalplerimiz birbirine yakın şekilde beklerdik; sanki zaman o aydınlık ana saygıyla yavaşlardı. O anılar hâlâ içimde ışığı sönmeyen fenerler gibi yaşamaya devam ediyor.

Bugün Ramazan’ı Filistin’de yaşarken anlıyorum ki mekânlar değişse de bağlar değişmiyor; mesafeler sevginin ışığını söndüremez, aksine kalpte daha da parlatır. Türkiye’deki sevdiklerime duyduğum özlem, her akşam gökyüzünde aradığım bir hilal gibi; içinde yüzlerinizi, seslerinizi ve güzel anılarımızı arıyorum.

Filistin’den sizlere en içten tebriklerimi ve dualarımı gönderiyorum. Hepinizin Ramazan’ı mübarek olsun; Allah bizleri yeniden aynı sahur sofrasında, aynı kahkaha eşliğinde, tek bir hilalin altında buluştursun.