Bir Yas, Hatıra, Sorumluluk ve Ortak Eylem Mektubu
Bir Yas, Hatıra, Sorumluluk ve Ortak Eylem Mektubu
Birkaç ay önce Filistin’e döndüm; yanımda yalnızca Türkiye’den aldığım bir diploma değil, aynı zamanda yılların anıları, dostlukları ve kimliğimin bir parçası hâline gelen bir ülkeye derin bir duygusal bağ taşıyarak. İstanbul hiçbir zaman sadece bir eğitim yeri olmadı—o bir yuva, bir hikâye, hayatımın kalbimde hâlâ taşıdığım insanlarla yazılmış bir bölümüdür.
Ve sonra, haberleri duydum.
Birden fazla kez.
Trajik okul olayları Türkiye’yi sarstı. Masum, hayallerle dolu çocuklar—kelimelerle ifade edilmesi zor bir şiddetin kurbanı oldular. Güvenliği ve gelişimi temsil etmesi gereken okullar, yasın mekânlarına dönüştü. Bu tür olaylar bize, eğitim ortamlarında şiddetin yalnızca yerel bir trajedi olmadığını; toplumları, aileleri ve gelecek nesilleri etkileyen küresel bir halk sağlığı sorunu olduğunu hatırlatmaktadır (World Health Organization [WHO], 2015; WHO et al., 2020).
Bu haberleri uzaktan duymanın ağırlığını tarif edemem.
Sevgili Türk arkadaşlarıma, meslektaşlarıma ve öğretmenlerime,
En derin taziyelerimi iletiyorum—bir yabancı olarak değil, bir zamanlar sokaklarınızda yürümüş, sınıflarınızda oturmuş ve günlük hayatınızı paylaşmış biri olarak. Sizin acınız bana uzak değil. Burada yankılanıyor.
Okullardaki şiddet son derece derin bir acı taşır. Okullar, çocukların geleceklerini inşa ettikleri yerler olmalıdır—geleceklerinin ellerinden alındığı yerler değil. Bu tür trajediler yalnızca aileleri yaralamaz; bir ulusun ruhunu da yaralar.
Yine de, bu kederin ortasında kendimi yalnızca bir insan olarak değil, aynı zamanda bir klinik eczacı ve küresel eczacılık topluluğunun bir üyesi olarak düşünürken buluyorum.
Çünkü rolümüz yalnızca ilaçlarla sınırlı değildir.
Sağlık profesyonelleri, araştırmacılar ve eğitimciler olarak; ruh sağlığı, davranışsal farkındalık ve önleyici bakım alanlarını kapsayan daha geniş bir sistemin parçasıyız. Kanıtlar, gençlik şiddetinin psikolojik, sosyal ve çevresel risk faktörlerinin karmaşık etkileşimlerinden etkilendiğini göstermektedir (Centers for Disease Control and Prevention [CDC], 2024; David-Ferdon et al., 2016; WHO, 2015).
Bu da sessiz gözlemciler olarak kalamayacağımız anlamına gelir.
Ancak düşünmenin ötesinde, sorumluluk ve fırsat da vardır.
Neden Türkiye’deki kamu kurumları, politika yapıcılar ve eğitim liderleriyle birlikte, şiddeti önlemek için etkili, olumlu ve kanıta dayalı stratejileri desteklemeyelim?
Ulusal sistemleri desteklemek eleştirmek değildir—ortaklık kurmaktır.
Klinik eczacılar ve Uluslararası Eczacılık Federasyonu (FIP) üyeleri olarak, FIP Kalkınma Hedefleri gibi küresel çerçeveler aracılığıyla bu sürece katkıda bulunma konusunda benzersiz bir konumdayız (International Pharmaceutical Federation [FIP], 2020).
Özellikle:
FIP Kalkınma Hedefi 5 (Yetkinlik Gelişimi), gerçek dünya sağlık sorunlarını ele alabilecek bir iş gücünün hazırlanmasının önemini vurgular.
FIP Kalkınma Hedefi 19 (Hasta Güvenliği), güvenli sistemler ve ortamların gerekliliğini vurgular—bu sadece hastanelerle sınırlı olmayıp toplulukları ve okulları da kapsar.
Bu çerçevede rolümüz genişler:
Ruh sağlığı farkındalığı ve erken müdahaleyi desteklemek
Politika odaklı araştırmalara ve ulusal diyaloğa katkı sağlamak
Eğitim ve sağlık kurumlarıyla iş birliği yapmak
Kanıta dayalı ve güvenli ilaç kullanımını teşvik etmek
Toplum düzeyinde önleyici stratejilere katılmak
Bu yalnızca mesleki bir sorumluluk değil—insani bir sorumluluktur.
Bugün sizinle birlikte yas tutuyorum.
Yarın ise yalnızca kederde değil, eylemde, ortaklıkta ve umutta da yanınızda olacağım.
Türkiye’de hayatını kaybeden her çocuk, yas tutan her aile ve kırılan her kalp için—acınız görülüyor, kaybınız onurlandırılıyor ve hatıralarınız asla silinmeyecek.
Ve Türk dostlarıma:
Yalnız değilsiniz.
En derin saygı ve dayanışma ile,
Maram Abdel Nasser Taha Shtaya
Klinik Eczacı | Amerikan Çalışmaları Eğitmeni | Yazar | Araştırmacı
Bağımsız Akademisyen ve Udemy Eğitmeni
Kaynakça:
Centers for Disease Control and Prevention. (2024). About youth violence.
https://www.cdc.gov/youth-violence/about/index.html
David-Ferdon, C., Vivolo-Kantor, A. M., Dahlberg, L. L., Marshall, K. J., Rainford, N., & Hall, J. E. (2016).
A comprehensive technical package for the prevention of youth violence and associated risk behaviors.
National Center for Injury Prevention and Control, Centers for Disease Control and Prevention.
https://stacks.cdc.gov/view/cdc/43085
International Pharmaceutical Federation. (2020). FIP development goals: Transforming global pharmacy.
https://www.fip.org/file/4793
World Health Organization. (2015). Preventing youth violence: An overview of the evidence.
https://www.who.int/publications/i/item/preventing-youth-violence-an-overview-of-the-evidence
World Health Organization, United Nations Children’s Fund, United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization, Office of the Special Representative of the Secretary-General on Violence against Children, & Global Partnership to End Violence against Children. (2020). Global status report on preventing violence against children 2020.